حسرت دیدار کسی (یا چیزی) را داشتن و او را طلبیدن: «وقتی مادرشان جوانمرگ شد، بچه‌هایم کوچک و قد و نیم‌قد بودند... گریه می‌کردند و بهانه مادرشان را می‌گرفتند.» «اول‌ها یک‌خرده هوای تو را می‌کرد و بهانه‌ات را می‌گرفت. بعدا کم‌کم یادش رفت.»