موتورسيكلت در بعضي از كشورهاي جهان سوم يكي از ابزارهاي اصلي حمل‌ونقل شهري است و از همين رو بر شبكه رفت و آمد شهري اثر مي‌گذارد و از آن تاثير مي‌پذيرد.

 در بررسي نقش موتورسيكلت در جابه‌جايي و ترافيك تفاوت مهمي ميان كاربرد اين وسيله در كشورهاي جهان سوم و بعضي كشورهاي پيشرفته وجود دارد.
در جهان صنعتي و توسعه‌يافته از آنجا كه سيستم حمل‌ونقل عمومي و خصوصي، نيازهاي افراد جامعه را از جهات كمي و كيفي تا اندازه زيادي برطرف مي‌كند موتورسيكلت‌سواري بيشتر جنبه ورزشي و تفريحي دارد اما در ايران موتورسيکلت براي شهروندان وسيله حمل‌ونقل است.
در شهر تهران طبق آمار شركت مطالعات جامع حمل‌ونقل ترافيك تهران در حدود هشت درصد سفرهاي شهري به‌وسيله موتورسيكلت انجام مي‌شود كه سهم بسزايي در ترافيك شهري دارد. از سوي ديگر ميزان مرگ‌ومير ناشي از تصادفات موتورسيكلت در اين شهر حدود 10 برابر تصادفات خودرو است.
درتهران بيش از دو ميليون موتورسيکلت تردد مي‌کنند که بر اساس آمار موجود شش درصد تصادفات تهران شامل موتورسيکلت‌سواران مي‌شود و بر همين اساس ۴۰درصد کشته‌هاي تصادفات رانندگي در تهران مربوط به موتورسيکلت‌‌سواران است.
درحاليکه اين روزها جابه‌جايي مسافران به‌وسيله موتورسيکلت نيز به امري عادي بدل شده است. ورود موتورسيکلت به ناوگان حمل‌ونقل شهري علاوه بر آن‌که ايمني شهروندان را به خطر مي‌اندازد، مصرف بنزين را هم افزايش مي‌دهد.
همچنين بر اساس مطالعات طرح كاهش آلودگى هواى شهر تهران ۴۰ درصد آلودگى‌هاى اين شهر مربوط به موتورسيكلت‌هاست.
هر چند که برخي شهروندان براي گريز از ترافيک و صرفه‌جويي در زمان استفاده از اين وسيله را بر ديگر وسايل نقليه ترجيح مي‌دهند اما نگاهي به اين آمار ضرورت بررسي و تصميم‌گيري مشترك دستگاه‌هاي مسوول در خصوص ساماندهي موتورسيکلت‌سواران را بيشتر نشان مي‌دهد. گذشت زمان، دامنه ابعاد اين معضل اجتماعي را باز هم افزايش خواهد داد و تصميم‌گيري در اين باره را دشوارتر خواهد کرد.